Nina Mennen

Nina Mennen

Na iedere keer weer teleurgesteld te worden met rijden, was ik er klaar mee. Het werd meer een must dan een ontspannen bezigheid.

Het is nu precies een jaar geleden dat ik Candy kreeg. Mijn eigen paard was geblesseerd en moest voor lange tijd stil staan, ik had niks om te rijden en was opzoek naar een paard dat ik in de tussen tijd kon rijden. Na een lange zoektocht kwam ik bij Candy uit, een witte merrie, maar dan ook echt een merrie met al haar streken erbij.

In het begin verliep alles goed, Candy moest wel nog veel wennen omdat alles voor haar nieuw was. Ik volgde met Candy dressuur- en springles en was van plan om eind november, begin december mijn debuut in het B springen te maken. Helaas pakte deze planning niet zo uit. Candy ging steeds meer tegen werken, en kon ineens uit het niets 180 graden omslaan. Mijn eigen paard was daarentegen heel makkelijk dus ik was dit niet gewend. Ik stak er veel tijd en werk in, omdat Candy op dat moment het enige was wat ik had. We hadden die tijd veel ups en down. De weken verliepen steeds anders. Maar begin februari ging het helemaal mis. Ik moest me echt bij elkaar rapen om in de wintermaanden s ’avonds te gaan rijden. Ik kreeg het gevoel dat ik het voor niks deed, ik stak mijn energie in Candy maar kreeg er totaal niks voor terug. Voordat ik Candy kon rijden, deed ik haar eerst longeren zodat ze goed moe was. Ik dacht dat dit de oplossing was, maar toch bleef Candy volkomen losgeslagen. Soms was er een dag dat het super ging, dan was ik blij en dacht ik ja het werk. Echter was het de dag erna dan weer feest. Ik was bang op Candy en dat voelde ze ook. Ze wist precies hoe ze mij kon pakken. Als ik Candy reed, zat ik er best verkrampt op. De 30 minuten van het rijden waren voor mij aftellen. Wanneer zou ze wegschieten, wanneer schrikt ze, moet ik echt galopperen? Deze vragen dwaalde allemaal door mijn hoofd. Ik was totaal niet bij het rijden maar met allemaal andere dingen bezig. Als Candy schrok, schrok ze niet echt als een normaal paard. Candy vloog van de ene naar de andere kant van de bak zonder dat daar aanleiding voor was. Ze was er onrustig en dit werd alleen maar erger. Ik stond op het punt er een einde aan te maken, ik vond het goed geweest. Totdat ik de naam van Janneke in de wandelgang hoorde.

Stalgenoten hadden ook problemen met hun paard en hadden de hulp van Janneke in geschakeld. Toen ik hoorde wat Janneke deed, dacht ik eerst dat het niet waar kon zijn. Na overleggen hebben mijn vader en ik besloten dat dit de laatste kans was, die we Candy gaven. Toen Janneke voor de eerste keer kwam merkte ze al direct Candy haar lichaam vol spanning zat. Met mijn spanning er ook nog eens bij was het een tikkende tijdbom die ieder moment af kon gaan. Na de observatie van het rijden, werd al snel duidelijk dat er veel spanning in het lichaam van Candy zat. Ook stond haar rechteroog niet goed naar voren, waardoor ze een heel ander zicht had. Dit verklaarde een hoop. Na de eerste behandeling van Janneke zijn we rustig aan begonnen. Candy moest meer rust in haar lichaam en gang krijgen en naar verloop van tijd zagen we dat ook positief terug. Het ging steeds beter en er kwam veel meer rust. Ook ik zelf werd rustiger en zat ontspannen op het paard. Tijdens de tweede behandeling heeft Janneke, Candy op verschillende plaatsen gemasseerd zodat alles losser werd.

Stapje bij stapje gaat het de goede kant op. We zijn nog lang niet waar we willen zijn, maar door Janneke heb ik wel een positief beeld over de toekomst gekregen. Ik ben Janneke onwijs dankbaar voor de hulp en zou haar iedereen aanraden!

Maak van jouw dressuurpaard een echte Happy Athlete in drie maanden!

“Gratis online training met video’s en opdrachten voor ambitieuze dressuurruiters die alles uit hun dressuurpaard willen halen”

Volg Ruiterbewust op facebook